Een detectiezone is een geografisch afgebakend deel van een gebouw waarin één of meer brandmelders en/of andere branddetectie-elementen zijn geïnstalleerd. De indeling van detectiezones moet gebaseerd zijn op basis van de van toepassing zijnde versie van de NEN 2535.
Belang van een goede indeling
Een goede indeling van detectiezones draagt bij aan een korte verkenningstijd bij brandmeldingen. Hierdoor kan de brandweer of bedrijfshulpverlening snel en gericht actie ondernemen. De indeling wordt vastgelegd in het Programma van Eisen (PvE), dat voldoet aan de eisen uit de NEN 2535.
Eisen aan detectiezones
De grootte en indeling van detectiezones moeten aansluiten bij het gebruik en de indeling van het gebouw, waarbij de volgende indicaties gebruikt worden:
- Cellenstructuur (bijv. kantoren, zorginstellingen):
- Maximaal 30 ruimten per detectiezone.
- Maximaal vloeroppervlak: 1.000 m².
- Grote ruimten (bijv. opslaghallen):
- Maximaal vloeroppervlak: 2.500 m².
- Bij een hal met meer dan vijf aparte ruimten en een gezamenlijk oppervlak groter dan 1.000 m², moeten deze worden opgenomen in een aparte detectiezone.
Bouwlagen en uitzonderingen
Een detectiezone mag in principe niet over meerdere bouwlagen worden verdeeld. Uitzonderingen zijn mogelijk voor:
- Trappenhuizen en schachten.
- Ruimten met open verbindingen tussen bouwlagen, zoals vides.