Onlangs zag ik een enthousiaste LinkedIn-post van een “adviseur brandveiligheid” die haarfijn uitlegde wanneer een gebruiksvergunning verplicht is. Alleen… die verplichting bestaat sinds 1 januari 2024 niet meer. Volledig opgenomen door de gebruiksmelding verplichting.
Voor een vakgenoot is dat meteen zichtbaar. Voor een opdrachtgever vaak niet.
En precies daar zit het echte risico.
“Expert” of “specialist brandveiligheid” is geen beschermde titel. Iedereen mag zich zo noemen. Een website, een paar inhoudelijke termen, een verwijzing naar wet- en regelgeving — en het klinkt overtuigend. Maar hoe weet u of u met een expert spreekt of met iemand die vooral goed is in positionering?
In de fysieke beveiliging zijn we gewend om barrières op te werpen: toegangscontrole om onbevoegden buiten te houden, cameratoezicht om risico’s te signaleren, procedures om afwijkingen te detecteren. We accepteren niet dat iedereen zomaar het pand binnenloopt.
Maar inhoudelijk? Daar laten we vaak iedereen binnen.
Misschien is het tijd om ook daar een beveiligingstechniek te ontwikkelen.
Niet in de vorm van nóg meer regelgeving, maar als een praktisch kwalificatiemodel voor opdrachtgevers. Een eenvoudige toets om kaf van koren te scheiden. Een manier om deskundigheid te verifiëren vóórdat u erop vertrouwt.
Denk aan vragen als:
- Op basis van welke actuele wet- en regelgeving wordt geadviseerd?
- Welke normversies worden gehanteerd?
- Welke aantoonbare projectervaring is er in vergelijkbare situaties?
- Hoe wordt permanente educatie geborgd?
Echte experts vinden deze vragen niet bedreigend. Ze vinden ze vanzelfsprekend.
De noodzaak daarvan wordt groter nu hulpmiddelen als AI breed beschikbaar zijn. Met een paar goed geformuleerde vragen kan iedereen in korte tijd een ogenschijnlijk professioneel advies genereren. De tekst oogt overtuigend. De terminologie oogt betrouwbaar. Het zelfvertrouwen spat ervan af.
Maar wie zelf onvoldoende inhoudelijke kennis heeft, kan niet beoordelen of het antwoord, bijvoorbeeld van ChatGPT, daadwerkelijk klopt.
AI liegt niet met opzet; het probeert zo goed mogelijk te antwoorden. Maar het systeem begrijpt geen praktijkdetail, geen bestuurlijke context en geen inhoudelijke interpretatie zoals een ervaren adviseur die maakt. Het herkent patronen en formuleert daaruit een logisch klinkend antwoord. Dat gaat regelmatig goed. Soms ook niet. En juist in brandveiligheid kan een kleine nuance het verschil maken in maatregelen, risico en kosten.
Als een adviseur blind vertrouwt op eigen afweging en interpretatie en zonder deze te toetsen aan actuele regelgeving en praktijkervaring, ontstaat een nieuw risico: professioneel ogende adviezen zonder inhoudelijke kwaliteitsborging.
Daarom is de vraag niet alleen: hoe beveiligt u uw gebouw?
De vraag is ook: hoe beveiligt u zich tegen ondeugdelijke expertise?
Zoals u ongewenste bezoekers buiten houdt, zo moet u ook onvoldoende gekwalificeerde adviseurs buiten de deur kunnen houden. Niet op basis van marketing, maar op basis van aantoonbare vakbekwaamheid.
Want de grootste kwetsbaarheid in risicobeheersing is niet alleen wat u níet weet. Het is vooral wat u denkt dat deskundig onderbouwd is — maar dat niet is.
